Apuntan a que o negocio das cancións en streaming segue a deixar fóra aos creadores

Para todos aqueles seareiros da música que teñen coidado de procurar as canles de acceso ás cancións menos lesivas para os creadores, dicirlles que probablemente a tecnoloxía do streaming, tan estendida grazas a servizos como Spotify (antes de balde) e Grooveshark (moi de balde), non sexa o remedio que os artistas que apostan polas licenzas de autor e as canles de difusión máis tradicionais estaban a agardar. A culpa, ollo, non a teñen os oíntes, que confían, os máis deles, en que os responsables dos ditos servizos lles farán chegar aos creadores o que por lóxica e dereito lles corresponde. A culpa, polo visto, está nas empresas creadoras de servizos como os devanditos (en maior ou menor medida) ou como Pandora e YouTube, que teñen o seu. O caso é que os millóns de dólares que xeran, algúns servizos evidentemente máis ca outros, teñen unha particular e estraña tendencia a ficar na casa, lonxe dos artistas.
Un caso paradigmático disto, tal e como aparece detallado nun estudo pormenorizado do fenómeno feito por El País, é o da creadora independente Zoe Keating, de Estados Unidos, quen publicou no seu espazo persoal de Tumblr os beneficios por explotación de dereitos de autor que recibe a través de canles en liña coma as devanditas. Pois ben, para facérmonos unha idea, logo de 1,5 millóns de reproducións dos seus temas en Pandora, chegáronlle ás súas mans 1.652 dólares, e as 131.000 reproducións en Spotify deron como resultado menos de 600 dólares (0,42 centavos cada xornada). Isto a que se debe? Pois a varios motivos, case todos eles apuntando a un culpable ben definido: a empresa responsable da plataforma de streaming, que paga fraccións de centavo ás discográficas en canto soa unha canción, unha porcentaxe do cal vai aos creadores da mesma. Con todo, as discográficas tampouco están ceibes de culpa, xa que é moi probable que haxa algunhas que, coma sempre, fiquen con máis do que deben. A conclusión que podemos sacar é que unha vez máis cómpre desbotar o negocio do streaming como unha solución á transformación do negocio da música logo da aparición de Internet, que estendeu a copia sen licenza como algo natural e levou á quebra a milleiros de tendas de discos, mentres os responsables das grandes discográficas, que ben puideron buscar alternativas (abaratar eses CD e eses vinilos que venden a 20 euros e quédanse tan tranquilas), seguían cos brazos cruzados á espera de que alguén lles fixera o traballo (Spotify ou Pandora, por exemplo). Polo tanto, confírmase que pouco do que se está a facer na Rede serve para os beneficios dos artistas sexan asumibles e xustos, obrigándolles a seguir procurando o sustento en algo que poucas veces falla: a música en directo.