A actualización de software 27.2 dos altofalantes HomePod incorpora unha opción para desactivar os controis táctiles da parte superior, ademais de reducir a latencia na conexión con determinados Mac, engadir efectos luminosos sincronizados coa música e habilitar configuracións de son envolvente para o cine doméstico.

A posibilidade de bloquear a superficie táctil é unha das novidades máis prácticas da actualización, xa que evita que un contacto accidental active a reprodución de música ou modifique o volume, así como tamén soluciona o problema dos toques fantasma que para algúns usuarios supuxo a retirada dos trebellos no seu fogar (xa que chegaban a reproducir música a un volume elevado a horas intempestivas ou cando non estaba ninguén en casa para apagalos). Esta medida non solucionaría o problema de base, pero funcionaría como parche. A función desactiva as accións táctiles, incluídas as pulsacións prolongadas e os axustes de volume, pero mantén operativas funcións como o intercomunicador, as alarmas, os temporizadores, Check In e as chamadas de FaceTime.

Cando o bloqueo está activado, a superficie superior do altofalante mostra unha animación vermella que permite identificar o estado da función. A novidade está dispoñible en todas as xeracións dos HomePod, incluído o modelo orixinal, polo que non require adquirir un dos dispositivos máis recentes.

A actualización tamén mellora a integración dos HomePod cos ordenadores de Apple. Os HomePod de segunda xeración e os HomePod mini 2 poden funcionar como saída de audio predeterminada dun Mac compatible, cunha latencia reducida que permite empregalos en aplicacións que necesitan unha resposta sonora inmediata. Entre os usos posibles están a creación musical con Logic Pro, as chamadas de audio e vídeo e a reprodución dos efectos de son do propio sistema operativo.

Para aproveitar esta mellora cómpre dispor dun Mac compatible con Wi-Fi 6E. A limitación afecta ao hardware do ordenador, non ao router sen fíos, e deixa fóra algúns equipos con procesadores Apple Silicon de primeira xeración, como os da familia M1. O sistema emprega unha conexión directa entre o Mac e o altofalante para reducir o atraso fronte ao funcionamento tradicional mediante AirPlay.

Outra das novidades é Sound Glow, unha función que transforma a iluminación da parte superior do HomePod nun efecto ambiental sincronizado coas cores e o ritmo das portadas dos álbums ou dos contidos reproducidos, incluídos os pódcast. O efecto aproveita a matriz de LED integrada nos altofalantes: o HomePod de tamaño completo conta con 37 LED RGB, mentres que o HomePod mini dispón de 19.

A configuración de Sound Glow atópase na aplicación Casa, dentro dos axustes do altofalante correspondente, e require actualizar tanto o dispositivo iOS como o HomePod á versión 27.2. Apple tamén contempla o control mediante a voz, aínda que esta opción depende dun iPhone compatible con Apple Intelligence e da dispoñibilidade das funcións de Siri asociadas.

A actualización amplía ademais as posibilidades de son para o cine doméstico. Co Apple TV 4K de cuarta xeración, os HomePod de segunda xeración e os HomePod mini 2 poden formar un sistema envolvente con catro altofalantes, organizados en dúas parellas estéreo idénticas para as canles dianteiras e traseiras.

A configuración permite combinar catro HomePod de tamaño completo, catro HomePod mini 2 ou dúas unidades de cada tipo. As opcións de son envolvente e audio para toda a sala tamén aparecen na interface de tvOS: a primeira está orientada ás películas e series, mentres que a segunda busca unha distribución estéreo axeitada para escoitar música desde diferentes posicións.

A comunidade galega é tecnoloxicamente madura e competitiva grazas á visión estratéxica do Goberno galego, á existencia dun ecosistema de coñecemento e á colaboración do sector tecnolóxico. Así o sinalou o conselleiro de Facenda e Administración Pública, Miguel Corgos, durante o acto conmemorativo do 30 aniversario de NTT DATA en España.

A colaboración público-privada é tamén a base do novo Pacto Dixital de Galicia, que busca reforzar o ecosistema tecnolóxico da comunidade e contribuír a superar as limitacións derivadas da situación xeográfica e da dispersión da poboación.

Para recoñecer o labor do sector, a Xunta creará en 2027 o selo Galicia Calidade TIC, un distintivo oficial destinado ás empresas e entidades tecnolóxicas que destaquen pola aplicación de modelos de xestión excelentes, innovadores, sustentables e socialmente responsables.

Apoio ao tecido produtivo

Corgos lembrou que os Orzamentos da Xunta para 2027 inclúen medidas de apoio ás empresas, impulso da innovación e transformación dixital. Entre as partidas previstas, destacou os 360 millóns de euros destinados a I+D+i, máis de 140 millóns para financiar novos proxectos empresariais e máis de 90 millóns para reforzar a formación e a capacitación dos traballadores.

Os investimentos enerxéticos e o impulso ao autoconsumo recibirán máis de 40 millóns de euros, mentres que a Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia (AMTEGA) contará con máis de 165 millóns para continuar liderando a transformación dixital da comunidade.

O conselleiro atribuíu a madurez tecnolóxica de Galicia á unión e ao compromiso dos diferentes actores implicados. Entre os factores que contribuíron a este desenvolvemento, citou a planificación estratéxica da Xunta, plasmada en tres axendas dixitais, a última delas con horizonte en 2030, así como o papel transversal da AMTEGA.

Tamén salientou a contribución das universidades e dos centros tecnolóxicos á consolidación dun ecosistema de coñecemento e a implicación do propio sector tecnolóxico.

Formación e captación de talento

A formación ocupa un lugar destacado nun sector sometido a unha evolución constante e acelerada. Corgos subliñou a amplitude da oferta formativa existente, desde as universidades ata os centros de formación profesional, tanto para os traballadores en activo como para quen busca incorporarse ao sector.

A capacitación en disciplinas como a intelixencia artificial resulta especialmente relevante para responder ás necesidades das empresas. «Necesitamos reter e captar talento nas disciplinas relacionadas coas novas tecnoloxías», sinalou o conselleiro.

Alumnado da Facultade de Comunicación da Universidade de Vigo está a gravar estes días en Entrimo (Ourense) unha serie web titulada Las hijas de Bernarda, baseada na obra de Ferderico García Lorca La casa de Bernarda Alba. O proxecto permite ao alumnado do Campus de Pontevedra pór en práctica a súa formación experimentando de maneira real o proceso de creación dunha ficción audiovisual.

A webserie realízase no marco do taller Celanova, plató de ficción, incluído na programación do Curso de Medio Audiovisuais de Celanova que desde 2010 organiza no mes de xullo a Fundación Carlos Casares e a Facultade de Comunicación, co apoio da Universidade de Vigo, a Deputación de Ourense e Agadic.

Na gravación en Entrimo participan 17 estudantes do último e penúltimo curso do Grao de Comunicación Audiovisual, e as actrices Mayka Braña, Beatriz Barcia, Ariadna Santana, Lydia Prada, Helena Jes e Sandra Folgar. O escenario elixido é a “casa do médico” de Entrimo, unha casa de estilo indiano. 

Conflitos de onte e hoxe

Sobre o tema da webserie, o alumnado explica que “máis que adaptar literalmente La casa de Bernarda Alba, a nosa intención é dialogar con ela e demostrar que unha obra escrita hai case un século aínda pode falarnos de nós mesmos”. A historia céntrase en como “catro irmás encerradas baixo o control de Bernarda enfróntanse ao desexo, aos celos e a un amor prohibido que ameaza con esnaquizar á familia” e como “baixo a aparente tranquilidade da casa comezan a xurdir secretos, rivalidades e desexos prohibidos”. O ton de proposta “achégase á comedia negra, pero o conflito de fondo mantense intacto”.

Sacar adiante unha peza audiovisual

O alumnado participante destacou que “o noso obxectivo principal é adquirir experiencia práctica e enfrontarnos ás distintas necesidades e dificultades que implica sacar adiante unha peza audiovisual”. Así, detallan, “buscamos completar o proxecto de principio a fin e conseguir unha obra coidada, coherente e con identidade propia, e ao mesmo tempo queremos aprender do proceso, mellorar a nosa capacidade de traballo en equipo e adquirir ferramentas e experiencia que poidamos trasladar a futuros proxectos profesionais”. Con este estudantado está na gravación en Entrimo o profesor da UVigo Paulino Pérez, director do taller Cemac. El pola súa banda subliña que “a experiencia é moi positiva pois é moi parecida a unha rodaxe real: traballo cun orzamento pechado, desenvolvemento por departamentos e, moi importante, convivencia e traballo en equipo. É unha oportunidade fantástica para que o noso alumnado poña en práctica todos os coñecementos aprendidos no grao”.

Fine M-Tec, fabricante de compoñentes para o primeiro smartphone encartable de Apple, o iPhone Duo, emitiu un comunicado para negar que os problemas de pantalla detectados nas primeiras unidades estean relacionados con defectos nas pezas que subministra. A empresa surcoreana tamén advertiu de que estuda emprender accións legais contra a difusión de información falsa sobre a calidade dos seus produtos.

O comunicado responde ás informacións sobre danos na pantalla do dispositivo, entre elas gretas que aparecen na zona do pregue central e liñas horizontais brillantes que algúns usuarios aseguran ter observado ao encartar e abrir o teléfono.

As incidencias notificáronse en países como Estados Unidos, Australia e China. Un comprador australiano afirmou que a pantalla se rompeu unhas seis horas despois de comezar a utilizar o dispositivo e tras menos de vinte ciclos de pregamento. Segundo o seu relato, o problema produciuse despois de escoitar un ruído procedente da zona da bisagra. Apple tería substituído o terminal, aínda que non se confirmou a causa exacta dos danos nin a súa incidencia real entre as unidades vendidas.

Fine M-Tec sostén que os problemas comunicados non se deben a defectos dos compoñentes que fabrica. A empresa lembra que os teléfonos encartables combinan pezas críticas e deseños mecánicos de precisión, polo que considera necesario realizar comprobacións técnicas antes de atribuír un fallo do dispositivo completo a un compoñente concreto.

A compañía surcoreana fabrica bisagras internas, tamén coñecidas como placas metálicas, que contribúen a soster as pantallas OLED flexibles e a distribuír as tensións mecánicas xeradas ao abrir e pechar o dispositivo. Estas pezas desempeñan unha función relevante na protección do panel durante os ciclos repetidos de uso. Fine M-Tec xa forneceu compoñentes deste tipo a Samsung Display e figura entre os provedores vinculados á cadea de subministración do primeiro teléfono encartable de Apple.

O comunicado tamén defende os procedementos de control de calidade empregados durante as fases de deseño, desenvolvemento, verificación e produción en serie. A empresa asegura que cumpre as especificacións técnicas e os criterios de calidade esixidos polos seus clientes e que mantén unha colaboración estreita con eles para garantir a fiabilidade dos compoñentes.

Fine M-Tec expresa ademais a súa preocupación pola difusión de acusacións sen probas que atribúan os fallos aos seus produtos ou cuestionen a súa capacidade de control de calidade. Advirte de que podería recorrer a medidas legais civís e penais contra quen elabore ou difunda información falsa que prexudique a súa reputación empresarial e os intereses dos seus accionistas e investidores.

Polo momento, non se determinou publicamente a orixe dos danos detectados nas pantallas do iPhone Duo. Tampouco se coñece a extensión do problema, polo que segue sen haber datos suficientes para establecer unha relación entre as incidencias comunicadas e os compoñentes da bisagra fabricados por Fine M-Tec.

O Cormorán Film Fest presentou na Filmoteca de Galicia a programación da súa sétima edición, que por primeira vez reúne todas as películas da sección oficial arredor dunha temática común: «Filmar á Familia». O festival coruñés ofrecerá once longametraxes e dezaseis curtametraxes, cunha selección que explora as relacións familiares, a memoria, os vínculos afectivos e as transformacións persoais.

As cinco estreas en España serán Hot Water, de Ramzi Bashour, unha viaxe por estrada entre unha nai e o seu fillo adolescente; A Want in Her, de Myrid Carten, que parte da desaparición da nai da cineasta para reconstruír a súa historia familiar; Petrolheads, de Emil Langballe, que retrata a amizade a través da paixón polos coches; Adam’s Apple, de Amy K. Jenkins, que segue o crecemento e a transición de xénero do seu fillo; e Mariinka, de Pieter-Jan De Pue, premiada polo público no festival CPH, que retrata as vidas dunha comunidade ucraína marcada pola guerra.

A programación inclúe tamén dúas películas recoñecidas no Festival de Cannes que se estrearán en Galicia: Rehearsals for a Revolution, de Pegah Ahangarani, distinguida co premio L’Œil d’or ao mellor documental, e Elephants in the Fog, de Abinash Bikram Shah, gañadora do Premio do Xurado da sección Un Certain Regard. O público galego poderá ver tamén Idiotka, de Nastasya Popov, por primeira vez nunha sala do país.

O cinema galego estará representado por Fomos ficando sós, de Adrián Canoura, que participará no festival para conversar co público sobre esta exploración da relación co seu pai a partir das imaxes que este gravou no mar. Completan a sección oficial Remake, na que Ross McElwee revisita o seu arquivo familiar tras a morte do seu fillo, e Seis meses en el edificio rosa con azul, de Bruno Santamaría Razo, centrada na reconstrución da infancia e da memoria familiar.

As dezaseis curtametraxes proxectaranse na Filmoteca de Galicia en catro sesións temáticas: «Irmáns, curmáns, tíos», «Memoria», «Filmar os nosos» e «Coidar». As proxeccións incluirán coloquios con cineastas convidados. Entre os títulos seleccionados figura Mi tía Pura, de Álvaro Fenech e Noa Fito, que terá a súa estrea mundial no festival.

A programación recupera tamén «Cortos Neno», unha sesión dedicada ao cinema afeccionado e ás primeiras obras de cineastas emerxentes de Galicia. Outra das novidades será o Xurado Novo, integrado por sete mozos de entre 18 e 27 anos que concederán os seus premios á mellor longametraxe e á mellor curtametraxe.

O festival pechará esta sétima edición coa recuperación de El rayo verde, de Éric Rohmer, coincidindo co 40 aniversario da película, que inspira tamén o cartel desta edición.

Na presentación participaron Gonzalo Castro, concelleiro de Cultura do Concello da Coruña, e Manuel Lógar, director e programador do Cormorán Film Fest. Lógar salientou a relación do festival coa cidade e co público: «O Cormorán é un festival que medra coa cidade e cunha comunidade de público que volve cada ano. Para nós, esa conexión é o máis importante: seguir facendo da Coruña un lugar onde o cinema se viva con calma, corazón e emoción compartida».

As proxeccións desenvolveranse nos Cines Cantones e na Filmoteca de Galicia. Neste último espazo, a entrada será libre ata completar a capacidade.

Google vén de anunciar Genie 4, un novo modelo de mundo desenvolvido para crear simulacións interactivas en tempo real cun nivel de realismo avanzado e xeración de son integrada. A tecnoloxía permite crear escenarios dinámicos e modificalos mediante instrucións en linguaxe natural, desde cambiar a posición da cámara ou as condicións meteorolóxicas ata introducir novos personaxes.

Genie 4 aproveita as capacidades da familia de modelos Gemini. Gemini Omni achega a representación visual e o comportamento dos elementos do mundo real, mentres que outros modelos Gemini proporcionan capacidades de razoamento para manter a coherencia e a continuidade das simulacións.

Os escenarios tamén xeran son de forma nativa e en tempo real, incluídos ambientes sonoros, música e diálogos interactivos. Esta combinación permite crear experiencias nas que tanto os elementos visuais como o audio poden adaptarse ás accións e ás instrucións do usuario.

A simulación de mundos constitúe unha das liñas de investigación que Google considera relevantes para avanzar cara á intelixencia artificial xeral (AGI). Entre as aplicacións potenciais figuran a creación de contornas seguras para adestrar robots e axentes de IA, así como o desenvolvemento de ferramentas creativas para sectores como o cinema, o xornalismo, os videoxogos e a fabricación industrial.

O acceso a Genie 4 comezou cun grupo reducido de probadores de confianza. Google prevé ampliar a súa dispoñibilidade aos subscritores de Google AI Ultra a través de Project Genie, así como a socios con acceso anticipado mediante Gemini API e AI Studio.

A intelixencia artificial está a transformar a comunicación política e as estratexias de confrontación entre partidos, cun uso cada vez máis frecuente de vídeos sintéticos, voces clonadas e mensaxes que imitan a identidade de adversarios políticos. Estas prácticas, que se inscriben no fenómeno coñecido como slopaganda, abren novos interrogantes sobre os límites legais da sátira, a liberdade de expresión e a difusión de información enganosa durante as campañas electorais.

Unha análise publicada por Newtral aborda esta cuestión a partir de varios exemplos da precampaña das eleccións xerais do 29 de novembro en España. Entre eles figuran un correo electrónico satírico enviado polo PSOE e as recreacións audiovisuais xeradas con intelixencia artificial que o PP difundiu nas redes sociais, nas que aparecen figuras vinculadas a Pedro Sánchez e ao PSOE. Vox tamén recorreu a esta tecnoloxía nas súas publicacións electorais.

O correo do PSOE imitaba a identidade de Alberto Núñez Feijóo para presentar, en ton irónico, unha serie de supostas propostas políticas relacionadas co sacrificio económico e social da cidadanía. O PP, pola súa banda, publicou un vídeo con representacións sintéticas de Begoña Gómez, José Luis Ábalos, José Luis Rodríguez Zapatero e Leire Díez, que aparecían con rostros e voces xerados mediante IA e pronunciaban mensaxes vinculadas a presuntos casos de corrupción.

Este tipo de contidos exemplifica o potencial dos deepfakes como ferramenta de confrontación política. A tecnoloxía permite recrear a aparencia e a voz de persoas reais con resultados cada vez máis convincentes, o que dificulta distinguir entre unha montaxe, unha parodia e unha gravación auténtica. Cando estes materiais se difunden sen unha identificación clara da súa natureza sintética, poden contribuír a confundir os votantes e a deteriorar a confianza na información política.

A palabra slopaganda combina os termos ingleses slop (contido de baixa calidade producido en grandes cantidades, especialmente mediante IA) e propaganda. O concepto describe o uso masivo de materiais sintéticos para influír na opinión pública, atacar adversarios ou alimentar narrativas partidistas. A súa eficacia non depende necesariamente de que cada peza sexa sofisticada ou verosímil, senón tamén da rapidez coa que se produce, da súa capacidade para circular polas redes sociais e da dificultade de verificar o que mostra.

A expansión destas prácticas coincide cunha etapa na que as ferramentas de xeración de imaxes, audio e vídeo están cada vez máis ao alcance de usuarios sen coñecementos técnicos avanzados. A produción de falsificacións audiovisuais xa non require necesariamente equipos especializados nin grandes investimentos, o que facilita a súa incorporación ás estratexias de comunicación electoral.

A cuestión xurídica, porén, non se resolve coa mera utilización da imaxe dunha persoa. Cristina Domingo Jaramillo, doutora en Criminoloxía pola Universidade de Granada, explica a Newtral que a suplantación de identidade non figura como delito autónomo no Código Penal español. A figura da usurpación do estado civil, recollida no artigo 401, require algo máis que empregar a imaxe ou a identidade allea nun episodio illado.

Segundo a especialista, enviar un correo coa sinatura doutra persoa ou crear un vídeo coa súa aparencia non implica automaticamente a comisión dese delito. Cómpre examinar se existe unha verdadeira asunción da identidade allea, así como o contido da mensaxe e a finalidade coa que se difunde.

Isto non significa que calquera utilización de deepfakes quede fóra do alcance da lei. Dependendo das circunstancias, estas prácticas poderían dar lugar a responsabilidades por calumnias ou inxurias, vulneración do dereito ao honor e á propia imaxe ou infraccións relacionadas coa protección de datos persoais. Por exemplo, un vídeo que atribúa falsamente a unha persoa a comisión dun delito ou declaracións que nunca realizou podería ter consecuencias xurídicas, sempre que se cumpran os requisitos legais correspondentes.

A liberdade de expresión tamén ocupa un lugar central nesta discusión. A sátira política e a parodia forman parte do debate democrático, polo que non se pode equiparar automaticamente unha recreación humorística cunha falsificación destinada a enganar. A distinción depende, entre outros factores, de como se presenta o contido, de se resulta evidente o seu carácter ficticio e da posibilidade de que o público interprete como auténticas unhas declaracións inventadas.

O desafío consiste en determinar onde remata a crítica política lexítima e onde comeza unha práctica que pode danar dereitos fundamentais ou manipular deliberadamente a percepción dos electores. A velocidade de difusión dos contidos dixitais e a facilidade para reutilizalos fóra da súa publicación orixinal complican aínda máis esa valoración.

A análise de Newtral lembra que a tecnoloxía non crea por si soa unha nova categoría delituosa, pero si multiplica as situacións nas que poden entrar en conflito diferentes dereitos. O uso electoral da IA obriga así a examinar cada caso atendendo ao contido, á intención e ás consecuencias, nun escenario no que as ferramentas de xeración audiovisual evolucionan máis rápido ca os criterios necesarios para interpretar os seus efectos.

O Ministerio para a Transformación Dixital analizou a presenza de fibra óptica no territorio nacional e os resultados son dispares e achegan (como era de agardar) un claro contraste entre os territorios máis urbanizados e os que non. Estes últimos, por desgraza, son os que perden a batalla en materia de servizos e calidade da conexión. Por exemplo Ourense, onde a Rede de alta velocidade só chega ao 80,95% dos fogares, quince puntos menos que a media estatal. A provincia galega ocuparía deste xeito último chanzo da clasificación.

Segundo informou La Región, o escenario é aínda máis preocupante se temos en conta que en 2023 Ourense ocupa a cuarta provincia pola cola cun 74,68 das vivendas conectadas, por diante de Ávila, Soria e Lugo. Hoxe en día xa foi superada por todas estas provincias.

A falta de cobertura tamén presenta grandes diferenzas dentro da propia provincia. Mentres que na cidade de Ourense a fibra óptica chega ao 97% dos fogares e en cabeceiras comarcais como Verín ou O Barco de Valdeorras supera o 90%, hai 16 concellos nos que a rede non alcanza nin a metade dos fogares. A fenda entre os núcleos urbanos e as zonas rurais evidencia as dificultades para garantir o acceso ás conexións de alta velocidade en boa parte do territorio ourensán.

A situación máis grave dáse en A Veiga, no leste montañoso da provincia, onde só o 13,4% dos fogares dispón de fibra óptica. Os datos tamén son especialmente baixos en Parada de Sil, cunha cobertura do 17,7%, e en Chandrexa de Queixa, onde a rede chega unicamente ao 20,8% das vivendas.

A lista de concellos con menor implantación da fibra inclúe tamén Vilariño de Conso, Manzaneda, Calvos de Randín, Laza, Lobeira e Verea, todos eles con menos do 30% dos fogares conectados. Nestas zonas do interior, numerosas parroquias e aldeas continúan sen acceso á infraestrutura física de telecomunicacións de alta capacidade.

As diferenzas territoriais condicionan as posibilidades de acceso a servizos dixitais que precisan dunha conexión estable e rápida, desde o teletraballo e a educación en liña ata a utilización de servizos públicos electrónicos. A escasa cobertura nas áreas menos poboadas supón así un obstáculo adicional para os veciños e para as actividades económicas que dependen dunha boa conexión a Internet.

Natasha Bachini, socióloga e investigadora da Universidade de São Paulo (USP), impartirá o vindeiro 9 de novembro, ás 13.00 horas, un seminario na FaCom baixo o título Discurso de odio e éxito electoral: unha correlación? Dinámicas dixitais e democracia no Brasil.

A actividade, organizada polo Grupo Novos Medios da Universidade de Santiago, enmárcase na visita que Bachini fai á USC como parte do equipo de investigación do proxecto Culturas algorítmicas, ecoloxías de datos e medios sintéticos dirixido por Emiliano Treré. O seminario celebrarase na Aula de Doutoramento do centro.

Este encontro reforza a aposta de Novos Medios e da Facom por achegar ao estudantado e ao persoal docente e investigador análises especializadas sobre os retos que afrontan as democracias contemporáneas no ámbito da comunicación política e dos espazos dixitais. 

Segundo o grupo da USC, a pertinencia da actividade resulta “especialmente relevante nun contexto internacional marcado pola crecente polarización política e polo debate arredor do papel das redes sociais na formación da opinión pública”.

O seminario propón unha reflexión sobre a posible relación entre os discursos de odio, a circulación de contidos en plataformas dixitais e os rendementos electorais, “tomando Brasil como caso de estudo pero cun evidente interese comparado para outras democracias”, adiantan dende a USC.

A actividade permitirá ademais coñecer de primeira man as investigacións desenvolvidas desde a academia brasileira sobre fenómenos que transcenden as fronteiras nacionais e que forman parte dos principais debates internacionais sobre comunicación política, democracia e regulación dos espazos dixitais.

Natasha Bachini

Natasha Bachini Pereira é socióloga e investigadora da Universidade de São Paulo (USP). Doutora en Socioloxía polo Instituto de Estudos Sociais e Políticos da Universidade do Estado do Río de Janeiro (IESP-UERJ) e mestra en Ciencias Sociais pola PUC-SP, desenvolve a súa actividade académica no ámbito da socioloxía política e da comunicación. 

A súa investigación céntrase especialmente na relación entre política, medios dixitais e democracia, con liñas de traballo sobre ciberactivismo, comunicación e discurso político, campañas electorais, desinformación, movementos sociais, autoritarismo e plataformas dixitais. Ten participado en investigacións sobre o uso das redes sociais nas eleccións brasileiras e sobre a comunicación política no contorno dixital. 

Apple presentou o novo iMac con chip M6, que mellora o rendemento gráfico e de procesamento, incorpora novas capacidades de intelixencia artificial e actualiza a conectividade con Wi-Fi 7 e Bluetooth 6. O ordenador todo en un mantén a pantalla Retina 4.5K de 24 polgadas e o deseño ultrafino, dispoñible en sete cores.

O procesador M6 integra unha CPU de ata 12 núcleos e unha GPU tamén de ata 12 núcleos, con dous núcleos adicionais respecto á xeración anterior. A GPU incorpora aceleradores neuronais en cada núcleo e ofrece ata o dobre de rendemento gráfico que o M4 en tarefas esixentes, como a edición fotográfica. O motor neuronal Neural Engine de dobre configuración e 16 núcleos duplica a capacidade de cálculo para tarefas de intelixencia artificial, mentres que o ancho de banda da memoria alcanza os 170 GB/s.

A capacidade para executar modelos de intelixencia artificial no propio ordenador é unha das novidades destacadas. O chip permite traballar con modelos de linguaxe locais e aplicacións como LM Studio, ademais de acelerar tarefas creativas. Apple cifra en ata 12 veces a mellora no procesamento de solicitudes de modelos de IA fronte ao iMac con M1, e en ata cinco veces fronte ao M4. Este procesamento local permite manter os datos no dispositivo durante esas operacións, aínda que a dispoñibilidade de funcións concretas depende do software empregado.

O equipo incorpora unha pantalla Retina 4.5K de 24 polgadas, cun brillo de 500 nits e cobertura da gama cromática P3, capaz de representar máis de mil millóns de cores. A cámara de 12 megapíxeles con Center Stage mantén o usuario encadrado durante as videoconferencias e inclúe Desk View para mostrar unha vista cenital da mesa de traballo. O sistema de son combina catro woofers con cancelación de forza e dous tweeters, con compatibilidade con son espacial e Dolby Atmos, acompañados de tres micrófonos de calidade de estudio.

A conectividade sen fíos actualízase con Wi-Fi 7 e Bluetooth 6. Tamén está dispoñible Ethernet de 2,5 gigabits, que pode ofrecer ata 2,5 veces máis velocidade por cable que a xeración anterior. O almacenamento SSD mellora ata duplicar as velocidades de lectura e escritura, mentres que o equipo pode incluír ata catro portos Thunderbolt 4 e conectar dous monitores externos de ata 6K.

O novo iMac chegará con macOS 27 Golden Gate, que integra Siri AI (que por fin funciona en español) e novas funcións de Apple Intelligence. O asistente poderá buscar información en mensaxes, correos electrónicos e fotografías, responder preguntas e executar accións entre aplicacións. O sistema tamén incorpora ferramentas para organizar pestanas en Safari, crear automatizacións mediante Atallos e editar fotografías con funcións de intelixencia artificial.

O ordenador poderá reservarse a partir do 28 de outubro e chegará ás tendas o 6 de novembro. A versión con CPU e GPU de 10 núcleos parte de 1.819 euros, mentres que a configuración con CPU e GPU de 12 núcleos custa desde 2.019 euros. Falamos de modelos con 16 GB de memoria, 256 GB de almacenamento e sen porto Ethernet. Con 32 GB de memoria, 2 TB de almacenamento e pantalla nanotexturizada o prezo elévase ata os 3.779 euros.