Científicos cataláns botan man do Finisterrae e resolven un problema que se cría sen solución

Logo dun mes de vida, o supercomputador Finisterrae xa comeza a dar froitos. O equipo, do que xa temos falado noutras ocasións (sobre todo para facer fincapé no seu potencial en memoria compartida, o maior de Europa), comezou a operar exactamente o 1 de abril, logo de meses de probas e de acondicionamentos na sede do Centro de Supercomputación de Galicia, no Campus Sur de Santiago. Pois ben, segundo informa estes días A Voz, axudou xa a resolver un problema matemático que xa se cría sen solución posible. Non en van, o enigma en cuestión era máis vello cós propios ordenadores: tiña un século de vida. O problema, que durante dez décadas puxo a proba á comunidade científica, só requiría dunha achega extra de computación. Dito doutro xeito: precisaba de moitos cerebros virtuais xuntos, actuando ó mesmo tempo e repartíndose as tarefas, que é precisamente o que ofrece o Finisterrae.
A incógnita en cuestión baseábase no seguinte: se hai unhas partículas con carga eléctrica que actúan unhas sobre outras, como facer para que sobre a superficie dun obxecto –unha esfera, neste caso- se inflúan o menos posible e se acade meirande estabilidade?
Este enigma, chamado “problema dos puntos de Fekete” vén de deixar de selo grazas á achega tecnolóxica do Finisterrae do Cesga a un traballo de tipo científico desenvolvido pola Universitat Politécnica de Catalunya.
Máis polo miúdo, a resolución do devandito problema, que constitúe unha das catro probas de lume coas que se puxo en marcha o Cesga (co obxecto de rodalo, probalo e poñelo a punto), consiste en achar a disposición idónea das partículas para que a interacción sexa mínima sobre un obxecto. Para solucionalo foi preciso botar man de 350.000 follas de cálculo, resultando deste proceso a cifra nada desprezable de 50 millóns de xeitos de habilitar os puntos sobre unha esfera (en contra dos 2.000, como máximo, achados en anteriores operacións).
Sinalar que a resolución do problema (pendente da carta de oficialidade da comunidade internacional científica, que estudará en breve o traballo da UPC) podería ter importantes vantaxes para a industria química, sobre todo porque achega estabilidade nas configuracións das partículas.