¿Mercar un ordenador portátil para xogar?

Charlie Demerjian denuncia dende The Inquirer que os ordenadores portátiles non son axeitados para xogar e asegura que os equipos que se venden optimizados para tal uso son de broma.
Así, Demerjian asegura que a portabilidade e o alto rendemento son prestacións contrapostas, polo que non podemos agardar que un ordenador portátil conte coa potencia dun equipo de sobremesa. Incluso enumera os principais problemas que presentan os portátiles supostamente deseñados para xogar: son caros, o seu hardware é propietario (o que impide a súa reparación e actualización), os seus procesadores son lentos (para menor consumo), os seus buses de comunicación son lentos, a súa memoria é lenta, os seus discos duros son lentos, os fabricantes de tarxetas gráficas menten sobre as capacidades dos seus chips para portátiles (normalmente utilizan a mesma numeración para rendementos totalmente distintos), pesan máis que outros portátiles (polo que compara a súa mobilidade coa dunha guía telefónica), a resposta dos seus teclados e ratos son mellorables e inclúen moitos elementos caros que non se empregan na práctica.
Ante esta cantidade de defectos parece incrible que os fabricantes sexan capaces de vender enormes portátiles pensados para os afeccionados ós videoxogos, pois o seu uso desconectado da corrente eléctrica resulta efémero (o elevado consumo reduce considerablemente a súa autonomía) e para empregalo coma un ordenador de sobremesa resulta moi caro. Incluso mercar un portátil por motivos de imaxe sería algo que estes equipos non cubrirían, xa que hoxe en día resultan máis rechamantes os ordenador que coidan a súa portabilidade (grande autonomía, deseño delgado, pouca emisión de calor...).
Pero se miramos compoñente a compoñente teremos que os portátiles poden converterse en todo un inferno para os xogadores intensivos, pois a substitución de pezas ante avarías pode ser dificultoso (ou imposible), a actualización da tarxeta gráfica por outra superior ó cabo do tempo é unha utopía, e a ampliación de memoria ou disco duro resulta normalmente cara e normalmente non permite aproveitar os compoñentes vellos.
Incluso elementos que se podían ver como unha boa prestación, como pode ser unha pantalla de 17 polgadas cunha resolución de 1.920 x 1.200 píxeles (ou sexa, con soporte de FullHD) pode ser todo un pesadelo, pois esas resolucións nun tamaño tan pequeno poden facer que os textos en pantalla sexan demasiado reducidos e, polo tanto, ilexibles.
Que queira ter un ordenador para xogar, e que ocupen pouco espazo, debería así pensar moito a súa compra e, antes de pagar por un portátil máis do dobre do que custaría se non estivese deseñado para xogar, sería recomendable estudar a alternativa de mercar incluso un equipo sobremesa nunha carcasa microATX (de tamaño moi reducido) pois, as súas prestacións serían moito máis atinadas para o uso final do equipo.